Erbane geleneğinde çalıcının aynı zamanda söylemesi yaygındır. Bu, iki ayrı işin birlikte yürütülmesini gerektirir.
Ritim kalıbı ile ezginin vurguları çoğunlukla aynı yere düşmez. İki ayrı düzen aynı anda yürütüldüğünde biri diğerine kaymaya eğilimlidir. Bu güçlük, ikisinin ayrı ayrı kavranmasıyla aşılır. Düşünerek çalınan bir kalıp, söz eklendiğinde dağılır.
Önce kalıp tek başına, bakmadan ve düşünmeden çalınabilecek hâle getirilir. Ardından ezgi tek başına söylenir. En son ikisi çok yavaş tempoda birleştirilir. Sıra atlandığında ikisi birbirine kilitlenir.
Söz varken çalınan kalıp sadeleştirilir. Yoğun bir eşlik hem söyleyeni zorlar hem sözü örter. Boşluklar söz için bırakılır; bu, eşliğin temel kuralıdır.
Söylerken nefes alınacak yerler önceden belirlenir ve kalıp bu noktalarda esnetilmez. Nefes noktalarının planlanmaması, hem ezgiyi hem ritmi aksatır. Bu planlama yazılı olarak yapılabilir.